چه حس خوبی است وقتی یک هفته دور باشی از عزیزت و او درست روز تولدت با یک دنیا آرامش و مهربانی از سفر برگردد تا یادت نرود خیلی وقتها، غافل میشدی و یادت میرفت که او هست. چه حس خوبی است وقتی روز تولدت، آنهایی که حتی فکر نمی کنی برایت هدیه می آورند و تو می مانی با یک دنیا شرمندگی از مهربانی شان، چه حس خوبی است وقتی تو درگیر کار میشوی کسی یادش مانده امروز را، چه حس خوبی است وقتی روز تولدت مهربان ترین روز دنیا باشد .....

این روزها هر جا میروی و هر که را میبینی حرفی از اوباما هست.... بگذریم از اینکه خیلی از ما نه او را خوب می شناسیم و نه در مورد سیاستهایش اطلاع چندانی داریم.
شاید بشود تاثیرگذاری سیاستهای امریکا بر دنیا و پروسه ی طولانی انتخاب رئیس جمهورش را دلیل وجود حساسیت افکار عمومی در این مورد دانست، اما جای تعجب و شگفتی است، مردم کشوری که به مناسبتهای مختلف در راهپیمایی ها و بزرگداشت هایش شعار مرگ بر آمریکا سر میدهند، چطور تا این اندازه از انتخاب یکی از نامزدهای ریاست جمهوری استکبار جهانی که قرار نیست گلی به سرشان بزند ذوق زده میشوند ؟؟!! به راستی ما در مورد سیاستهای اوباما چه چیزی میدانیم که انتخاب او تا این حد باعث هیجانمان میشود ؟!
حقا که مدیران رسانه های امریکایی بهترین شیوه ثاتیرگذاری بر افکار عمومی را بکار گرفته اند، در اینسوی دنیا،  مردمی که ۳۰ سال تمام نفرت و انزجار خود را از سیاستهای امریکا فریاد کرده اند، در دور افتاده ترین نقاط هم حرف اوباما و پیروزی او نقل مجلسشان است.... دست مریزاد به رسانه های خودمان، دست مریزاد به ما که به این تاثیرگذاری دامن میزنیم. 
فکر میکنم نتیجه ی یک مطالعه در این مورد، بسیار خواندنی و جالب باشد.  

غم نان و غم انسان دروغ است
شروع قصه و پایان دروغ است
نه قیصر جان ، نمی میری تو هرگز
سه شنبه، هشتم آبان دروغ است

(مرتضی حنیفی)

طبق معمول هر روز نشسته بودم پشت میزم و داشتم تند تند به سایت ها و خبرگزاریها سر میزدم که صفحه اول فارس میخکوبم کرد: قیصر امین پور درگذشت..... تکرار تصویر آخرین باری که دیده بودمش، با قطره های اشک و کلمه های سخت و ناباورانه ای که برای دوستانم فرستادم همراه شده بود، قیصر دریای مهربانی و بزرگواری بود..... و چه لطفی داشت به هر کس و هر چیز که می دید. روح آسمانی و بلندش شاد.